အရွင္သာသန

Oct 29, '11 1:04 PM
for everyone

                     အသက္ ၁၇-ႏွစ္သား၊ ကုိရင္ဘ၀ကေပါ့။
ဘယ္လုိအကုသုိလ္ကံ ေတြေၾကာင့္လည္းမသိဘူး။ ေပါက္လုိက္တဲ႔ ယားနာ၊ ႏွင္းခူ၊ အၾကာႀကီးပဲ။ တစ္ေဆာင္းတြင္းလုံး ယားယံတဲ႔ဒုကၡ၊ လမ္းမသြားႏုိင္တဲ႔ဒုကၡ၊ အဲဒီ ဒုကၡေတြေၾကာင့္ စာသင္တုိက္မွာ စာမသင္ႏုိင္လုိ႔ မိမိဇာတိေမြးရြာကုိျပန္ၿပီး မိဘ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြရဲ႕ ေဖးမမႈနဲ႔ ေဆးကုသမႈကုိ ခံယူေနရတယ္။ အဲဒီႏွစ္က ပထမလတ္တန္း အစုိးရစာေမးပြဲ မေျဖျဖစ္လုိက္ဘူး။ စာသင္တုိက္မွာဆုိရင္ အနီးကပ္ၾကာရွည္ ျပဳစုမဲ႔သူ မရွိဘူး။ ေတာရြာမွာဆုိေတာ့ မိဘ ေမာင္ႏွမ ေဆြမ်ိဳး ေတြရွိတယ္။ အစစအရာရာ လုိေလေသးမရွိ ေ၀ယ်ာ၀စၥ လုပ္ေပးမည့္သူေတြရွိတယ္။ က်န္းမာေရးအတြက္ ကုသတဲ႔ေဆးစရိတ္က သိပ္အကုန္အက်ႀကီးမဟုတ္ေပမယ့္ အလုပ္ေတြ ရွားပါးတဲ႔ ေတာသူ ေတာင္သား မိဘမ်ားအတြက္ေတာ့ တစ္ေထာင္ဆုိတဲ႔ေငြဟာ အင္မတန္ရွာရခက္တယ္ဆုိတာ အဲဒီတုန္းက ေရာဂါသည္ ကုိရင္ေလးတစ္ပါး မသိခဲ႔ဘူး။ လယ္ေျမက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲက ထြက္သမွ် ကုလားပဲ၊ ပဲစဥ္းငုံ သီးႏွံေတြဟာ ကုိရင္ရဲ႕ က်န္းမာေရးအတြက္ ကုန္က်ခဲ႔ရတယ္။ ကုိရင္ က်န္းမာေရးေကာင္းဖုိ႔အတြက္ မိသားစုက ျဖစ္သလုိပဲ စားေသာက္ခဲ႔ၾကတယ္။ အဲဒါေတြကုိလည္း ကုိရင္ေလး လုံး၀မသိခဲ႔ဘူး။ သူသိတာက ခႏၶာကုိယ္ေပၚမွာလည္း ဒဏ္ရာအနာရြတ္ေတြနဲ႔ ေဆာင္းကုန္တာေတာင္ အနာက မေပ်ာက္ေသးဘူးဆုိၿပီး အနာေၾကာင့္ စိတ္ညစ္တာတစ္ခုပဲ။ ကဆုန္လဆန္းပုိင္းေလာက္မွပဲ ေတာ္ေတာ္ေလး သက္သာေပ်ာက္ကင္းသြားတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ခ်မ္းသာသြားတယ္။

                       ကဆုန္လျပည့္ ရြာဦးေက်ာင္း ဘုရားပြဲေတာ္အတြက္ မုန္႔ဆီေၾကာ္ ေၾကာ္ၾကတဲ႔အခါမွာ အေညွာ္နံ႔ေတြကုိ ေရွာင္စရာမလုိေတာ့ဘူး။ ကုိရင့္စိတ္ထဲမွာ အဲဒီေလာက္ပဲသိတယ္။ မိသားစုရဲ႕ စီးပြားေရးအေျခအေန ဘယ္လုိရွိလဲဆုိတာ ထည့္မစဥ္းစားမိခဲ႔ဘူး။ ဒီဘုရားပြဲေတာ္မွာ ကုိရင္တစ္ပါးရဲ႕ မိဘေတြအေနနဲ႔ သူတကာထက္ မမ်ားေတာင္ ပုံမွန္အေနအထားျဖစ္ဖုိ႔ ပြဲေတာ္ျဖစ္ေျမာက္ေရး သပိတ္စာရင္း၊ ဘုရားစာရင္းအတြက္ ဘယ္လုိခက္ခက္ခဲခဲ ရွာၿပီး ထည့္ခဲ႔ရလည္းဆုိတာ ကုိရင္ မသိခဲ႔ဘူး။ သူ႔စိတ္ထဲမွာက ကိုရင္တစ္ပါးအေနနဲ႔ အိမ္ရဲ႕စီးပြားေရးကုိ စဥ္းစားေနစရာမလုိဘူးလုိ႔ပဲ ေတြးထင္ထားခဲ႔တာ။ ဒီလုိနဲ႔ ကဆုန္လျပည့္ ဘုရားပြဲမွာ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္က ဧည့္သည္ေတြနဲ႔စည္ကားလုိ႔ တစ္ရြာလုံးလည္း ေပ်ာ္ရႊင္လုိ႔ အုိးစည္ ဒုိးပတ္သံ တညံညံနဲ႔... .... .....

            အဲဒီေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတဲ႔ တစ္ရြာလုံးထဲမွာ ကုိရင္ရဲ႕မိဘေတြ တကယ္ရင္ထဲက လိႈက္လႈိက္လွဲလွဲ ေပ်ာ္ရဲ႕လားဆုိတာ ကုိရင္ကေတာ့ လုံး၀မေတြးမိဘူး။ သူ႔မွာေတြးမိတာ တစ္ခုပဲရွိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဘုရားပြဲအၿပီး ရန္ကုန္ဆုိတဲ႔ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးကုိ အလည္လုိက္သြားဖုိ႔ေပါ့။ ကိုရင္အမကလည္း အားေပးတယ္။ တစ္ခါမွမေရာက္ဖူးေသးတဲ႔ ရန္ကုန္ကုိ သူ႔ေမာင္ေလးကုိရင္ကုိ ေရာက္ဖူးေစခ်င္တာေပါ့။ မမ ကေတာ့ ေရာက္ဖူးသြားၿပီ။ အခုလည္း ရန္ကုန္ကုိ သြားမယ့္ လူႀကဳံေတြရွိတုန္း ေရာက္ဖူးေအာင္လုိက္သြားပါလုိ႔ မမ က တုိက္တြန္းတယ္။ ကုိရင္ကလည္း သိပ္ကုိေရာက္ဖူးခ်င္ ေနတာေပါ့။ ဗီြဒီယုိဇာတ္ကားေတြ တီဗီေတြထဲ ခဏခဏျမင္ေနရတဲ႔ရန္ကုန္၊ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ပထမၿမိဳ႕ေတာ္ရန္ကုန္၊ ဒီေလာက္ နာမည္ႀကီးေနတဲ႔ရန္ကုန္ကုိ ေရာက္ဖူးခ်င္လုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိလည္း ၾကြားထားတယ္။ ငါဘုရားပြဲၿပီးရင္ ရန္ကုန္ကို အလည္သြားမွာကြ..လုိ႔။

အလုိက္ကန္းဆုိးမသိတဲ႔ ကုိရင္က အိမ္ရဲ႕ စီးပြားေရးအေျခအေနကုိမွ နားမလည္စြာ အိမ္ကမိဘေတြကို ပူဆာတယ္။ မိဘဆုိေတာ့လည္း အဆင္မေျပတဲ႔ၾကားက ကုိရင္စိတ္ခ်မ္းသာဖုိ႔ လတ္မွတ္အတြက္ ကုန္က်စရိတ္က (၃၇၀၀) ဆုိေတာ့ ေလာေလာဆယ္ လက္ထဲရွိတဲ႔ ေငြ (၄၀၀၀) ေလးေထာင္ ထုတ္ေပးလုိက္တယ္။ ကုိရင္ေလးကေတာ့ ေငြေလးေထာင္ကုိကုိင္ၿပီး သူ႔ေနာင္ေတာ္ႀကီးရွိရာကုိ သြားကာ လက္မွတ္ျဖတ္ဖုိ႔ ေျပာေနေလရဲ႕။ အိမ္မွာက်န္ရစ္ခဲ႔တဲ႔ မိဘေတြအေနနဲ႔ ကုိယ့္သား ကုိရင္ေလးကုိ ရန္ကုန္ကုိ တကယ္လုိက္သြားေစခ်င္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္၀မ္းနာ ကုိယ္သာသိ ဆုိသလုိ ....................

            +++++++++     +++++     ++++++++++

ဘုရားပြဲအၿပီးေနာက္ရက္။ ကဆုန္လျပည့္ေက်ာ္ (၁) ရက္။

          "ဆရာေတာ္ဘုရား။ ဆရာေတာ္ရဲ႕တပည့္ ကိုရင္သာသန ကုိ ရန္ကုန္မလုိက္ျဖစ္ေအာင္ ကူၿပီး ေျပာေပးေတာ္မူပါဘုရား။ တပည့္ေတာ္တုိ႔က မေျပာရက္လုိ႔ပါဘုရား။"

အေဖျဖစ္သူက ဆရာေတာ္ကုိ သြားေလွ်ာက္တင္တယ္။ ဆရာေတာ္က

     "ဘာျဖစ္လုိ႔လည္း ေမာင္ေအာင္မင္း ရ။ မင့္သား ရန္ကုန္လုိက္သြားေတာ့ ေရာက္ဖူးတာေပါ့ကြာ။"

   "မွန္လွပါ တပည့္ေတာ္တုိ႔ကလည္း လုိက္ေစခ်င္ပါတယ္ဘုရား။ ဒါေပမယ့္ တပည့္ေတာ္တုိ႔ အိမ္ရဲ႕ စီးပြားေရးအေျခအေနက အေၾကြးေတာင္ မေက်ေသးပါဘူးဘုရား။ အေၾကြးယူထားတဲ႔ သူမ်ားေတြကိုလည္း ကူညီထားတာ အားနာေနလုိ႔ပါ။ ခ်န္ထားတဲ႔ ပဲစဥ္းငုံေလး သုံးေတာင္းကုိ ေရာင္းထည့္လုိက္ရင္လည္း အငယ္မနဲ႔အငယ္ေကာင္ကုိ ေက်ာင္းဆက္မထားႏုိင္မွာလည္း စုိးရိမ္တယ္ဘုရား။ ကိုရင္က ဘုရားဖူးသက္သက္ဆုိေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ေတြလည္း သြားလုိ႔ရပါေသးတယ္။ ဒီႏွစ္ အိမ္ရဲ႕ စီးပြားေရးက အဆင္မေျပေတာ့ ကိုရင္ကုိ မလုိက္ေစခ်င္ေသးဘူး။ တပည့္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ ကုိရင္ကုိတားရမွာလည္း အားနာလုိ႔ ဆရာေတာ္ကုိ အကူအညီေတာင္းတာပါဘုရား။''

''မင့္ေျပာတာလည္း မွန္သားပဲ။ ေအးေအး ငါ ေကာင္းသလုိ စီစဥ္လုိက္မယ္"

"မွန္လွပါ။ အားကုိပါတယ္ ဆရာေတာ္ဘုရား"

            +++++++++     +++++     ++++++++++

ကဆုန္လျပည့္ေက်ာ္ (၂) ရက္။

"သာသန မင့္အတြက္ လတ္မွတ္ျဖတ္ထားတယ္။ မင့္ေသခ်ာေပါက္ လုိက္ျဖစ္မွာမုိ႔လား"

"လတ္မွတ္ျဖတ္ၿပီးမွေတာ့ လုိက္ျဖစ္သြားၿပီေပါ့ဘုရား။"

         ဦးဇင္းေအာင္ေက်ာ္ က ရထားလက္မွတ္ျဖတ္ထားၿပီးၿပီဆုိေတာ့ ေပ်ာ္လုိက္တာ.. ရထားလည္း စီးဖူးေတာ့မယ္။ ရန္ကုန္ကုိလည္း ေရာက္ဖူးေတာ့မယ္ေပါ့။ မမ ကို လတ္မွတ္ျဖစ္ၿပီးေၾကာင္းေျပာေတာ့ မမ ကလည္း သူ႔ေမာင္ေလး ရန္ကုန္ကုိ ေရာက္ဖူးေတာ့မယ္လုိ႔ ေတြးၿပီး ေပ်ာ္ေနေလရဲ႕။ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ အဲဒီလုိေပ်ာ္ေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ အေဖနဲ႔အေမကေတာ့ စိတ္မေကာင္းျခင္းေတြနဲ႔ တုိင္ပင္ေနတယ္ဆုိတာ မသိခဲ႔ဘူး။

(၃) ရက္ေန႔မနက္...

ကုိရင္ သူ႔ အိမ္မွာ အရုဏ္ဆြမ္းစားအၿပီး သူ႔ အေမ က စေျပာတယ္။

"ကိုရင္ ေနာက္ႏွစ္မွ ရန္ကုန္ကုိလုိက္ပါလား။ ဒီႏွစ္ ရန္ကုန္မွာ သိပ္မစည္ဘူးတဲ႔။ ေနာက္ႏွစ္ဆုိရင္ ေတာ္ေတာ္ စည္ကားမယ္လုိ႔ ေျပာသံၾကားတယ္။ ေနာက္ႏွစ္မွလုိက္သြားေနာ္ ကုိရင္"

အုိ... ဘယ္လုိေျပာလုိက္တာလည္း ေမေမရယ္... သားမၾကားခ်င္ဆုံးစကားကုိမွ သားခ်စ္တဲ႔ ေမေမက ေျပာထြက္ခဲ႔တယ္။ ေမေမ က သားကုိ မခ်စ္ဘူးလား။ သားကို ခ်စ္တယ္ဆုိရင္ ဘာျဖစ္လုိ႔ သားသြားမယ့္ခရီးကုိ တားရတာလဲ ေမေမရယ္...

"ဟာ မရဘူး အေမ၊ လတ္မွတ္ေတာင္ ျဖစ္ၿပီးသြားၿပီ၊ လျပည့္ေက်ာ္ (၇) ရက္ေန႔ သြားၾကမွာ၊ အားလုံးလတ္မွတ္ (၆)ေစာင္။ ကုိရင္ ကေတာ့လုိက္သြားမွာပဲ"

သားျဖစ္သူကုိရင္ရဲ႕ စကားကုိၾကားလုိက္ေတာ့ ကုိရင္အေမကလည္း ဘာမွမေျပာေတာ့ဘဲ၊ တစ္ဖက္ကုိလွည့္ၿပီး စီးဆင္းလာတဲ႔ မ်က္ရည္စေတြကုိ ကုိရင္မသိေအာင္ အသာေလးသုတ္ေနေလရဲ႕။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကုိရင္ အေဖ က

"ကုိရင္ .. ဆရာေတာ္က မလုိက္ရဘူးလုိ႔ေျပာတယ္။ ကိုရင္ ဆရာေတာ္စကားကိုေတာ့ နားေထာင္သင့္တယ္။ ဆရာ့စကားကုိ နားမေထာင္တဲ႔ တပည့္ဟာ တပည့္ေကာင္းမဟုတ္ဘူးတဲ႔။ တပည့္ေကာင္း ျဖစ္ခ်င္ရင္ ဆရာေတာ္စကားကုိ ကုိရင္ နားေထာင္ေနာ္"

"ဟာ အေဖ ကလည္း မျဖစ္နုိင္တာေတြ လာေျပာမေနပါနဲ႔။ ဆရာေတာ္က ကုိရင္ကုိ ဘာမွမေျပာဘူး။ ခြင့္ျပဳၿပီးသားပါ။ ေက်ာင္းလည္းမဖြင့္ေသးဘူး။ စာ၀ါေတြလည္း မခ်ေသးဘူး။ ဘာလုိ႔ ရန္ကုန္ကုိ မထည့္ရမွာလည္း၊"

"ကုိရင္မယုံရင္ ဆရာေတာ္ကုိ ေမးၾကည့္ပါဗ်ာ၊ ဆရာေတာ္က ခြင့္ျပဳရင္ေတာ့ လုိက္သြားေပါ့။"

"ကိုရင္ကုိ အေဖက ညာေျပာေနတာ။ ရန္ကုန္ကုိမထည့္ခ်င္တုိင္း။"

ကုိရင္ အမျဖစ္သူ႔ရဲ႕စကား။

"သမီး နင္ အသာေနစမ္း၊ ငါ ကုိရင္နဲ႔စကားေျပာေနတာ၊ ၀င္မရႈပ္နဲ႔"

"အေမနဲ႔အေဖက ကိုရင္ကုိဘာျဖစ္လုိ႔ ရန္ကုန္မလုိက္ေစခ်င္ရတာလဲ၊"

"နင္ၿငိမ္ၿငိမ္ေနစမ္းလို႔ေျပာတာ နားမလည္ဘူးလား"

အမျဖစ္သူ စိတ္ဆုိးၿပီး အျပင္ထြက္သြားေလရဲ႕။

"ေတာ္ၿပီဗ်ာ.. မမလည္းေတာ္ေတာ့၊ အေဖေရာ အေမေရာ ဘာမွလာေျပာမေနနဲ႔၊ ကုိရင္ အခုပဲ ဆရာေတာ္ကုိ သြားေမးၾကည့္မယ္"

အဲဒီလုိေျပာၿပီး ကုိရင္ ေက်ာင္းကို ထြက္လာခဲ႔တယ္။

           +++++++++     +++++     ++++++++++

"ဦးဇင္းေအာင္ေက်ာ္၊ ဆရာေတာ္ ဘယ္ၾကြသြားတာလဲ"

"ဆရာေတာ္က အခုပဲ မုံရြာ ကုိျပန္သြားၿပီ"

"ဟာ အဲဒါမွဒုကၡပဲ။ တပည့္ေတာ္ကုိ အိမ္က ရန္ကုန္မလုိက္ေစခ်င္တုိင္း ဆရာေတာ္နဲ႔ ကုိင္ေပါက္ေနတာ၊ အခု တပည့္ေတာ္ ဆရာေတာ္ကုိလာရွာတာ အဲဒါေလွ်ာက္ခ်င္လုိ႔"

"မင့္မေလွ်ာက္လည္း ဆရာေတာ္ကသိၿပီးၿပီ၊ ငါတုိ႔ကုိ မနက္က လဘက္ရည္ေသာက္ရင္း ေျပာသြားတယ္။ မင့္ကုိ မင့္မိဘေတြက ဒီႏွစ္စီးပြားေရး အဆင္မေျပလုိ႔ ရန္ကုန္ မလုိက္ေစခ်င္ဘူး။ မေန႔က မင့္အေဖ ဆရာေတာ္ကုိ လာေလွ်ာက္သြားတယ္။ ငါတုိ႔ခန္႔မွန္းေျခ တစ္ေသာင္းခြဲနဲ႔ လမ္းစရိတ္ အသြားအျပန္ အဆင္ေျပတယ္ဆုိေပမယ့္ မင့္အိမ္ကေတာ့ အနည္းဆုံး ႏွစ္ေသာင္းေလာက္ ပါမွ ခရီးသြားေစခ်င္တာ။ ေနာက္ၿပီး ဒီႏွစ္ မင့္က်န္းမာေရးကုိ ကုေပးရတာကလည္း ေငြေတြအမ်ားႀကီး ကုန္ထားတာေလကြာ။ အဲဒီေတာ့ မင့္ ေနာက္ႏွစ္မွ ငါတုိ႔နဲ႔ လုိက္ခဲ႔ပါလား။ ငါတုိ႔ ေနာက္ႏွစ္လည္း ရန္ကုန္ကုိသြားအုံးမွာပါကြာ။ မင့္အိမ္ကို နားလည္ေပးလုိက္ပါ။ မင့္အေဖကုိလည္း စိတ္မဆုိးပါနဲ႔။ ဘယ္မိဘမဆုိ ကုိယ့္သားသမီးရဲ႕ အလုိကုိ လုိက္ခ်င္ၾကတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ မိဘေတြမွာလည္း အခက္အခဲရွိတယ္ဆုိတာ မင့္နားလည္ေပးလုိက္ပါကြာ၊ ေနာက္ႏွစ္မွ ငါတုိ႔နဲ႔ လုိက္ခဲ႔ေနာ္..."

ေအာ္.. ေနာက္ႏွစ္မွတဲ႔လား။ ငါလုိေကာင္က ဒီတစ္သတ္ ရန္ကုန္ ကုိေရာ ေရာက္ျဖစ္အုံးမွာလား။ လတ္မွတ္ျဖစ္ၿပီးလုိ႔ ေသခ်ာၿပီဆုိၿပီး ငါ့မွာ ေပ်ာ္လုိက္ရတာ။ အခုေတာ့ အိမ္ကုိငဲ႔ၿပီး မလုိက္ပါနဲ႔အုံးတဲ႔။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ အေဖရဲ႕ လက္ခ်က္ပဲ ျဖစ္ရမယ္။ ဘယ္မွာလဲ ငါ့ကုိခ်စ္တယ္ဆုိတာ။ ငါ့ဘ၀နဲ႔ငါပဲ ရွိပါေစေတာ့။ ေတာ္ၿပီကြာ။ ရန္ကုန္ကုိမလုိက္ေတာ့ဘူး။ အိမ္သြားေျပာမယ္။
အဲဒီအေတြးေတြနဲ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္သြားေတာ့...

           +++++++++     +++++     ++++++++++


"ကုိရင္ ဆရာေတာ္က ဘာေျပာလဲ"

"ဘာေျပာရမွာလဲ ခင္ဗ်ားကမွ ကုိရင္ကုိမလုိက္ေစခ်င္လုိ႔ မေန႔ကတည္းက ဆရာေတာ္ကုိ သြားေလွ်ာက္ထားတာ၊ ေတာ္ၿပီ။ မလုိက္ေတာ့ဘူး။ ခင္ဗ်ားတုိ႔က ကုိရင္ ကုိ က်န္းမာေရးကုထားေပးရလုိ႔ ေငြကုန္တာမ်ားၿပီး ရန္ကုန္ကုိ မလုိက္ေစခ်င္တာမုိ႔လား။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကုန္မယ့္ေငြကုိ က်ဳပ္ျပန္ရွာေပးမယ္။ ေတာ္ၿပီ။ ကုိရင္လည္းမ၀တ္ေတာ့ဘူး။ တကယ္ေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔က ကုိရင္ကုိ စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္လုိ႔မွမဟုတ္တာ။ ေငြကုန္မွာစုိးလုိ႔ ရန္ကုန္မထည့္တာ။ ရန္ကုန္ကုိမေရာက္လည္း ဘာမွမျဖစ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ေငြလည္းမလုိခ်င္ဘူး။ ေနာက္မွ ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္ ေငြရွာၿပီး သြားျပမယ္။"

အဲဒီလုိေျပာၿပီး ေဒါသထြက္ထြက္နဲ႔ အိမ္ကေနထထြက္လာတယ္။ အေပါက္၀ေရာက္ခါနီး အေမရဲ႕အသံေလး ၾကားလုိက္ရတယ္။

"ကုိရင္ ေနအုံးေလ၊ ရန္ကုန္ ကုိ ဒီႏွစ္မလုိက္ရလည္း ... ... ...."

ဘာေတြေျပာေနလဲမသိေတာ့.. ေနာက္ကုိ ျပန္လွည့္မၾကည့္ဘဲ ေက်ာင္းကုိ ျပန္လာခဲ႔တယ္။ ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း စကားမေျပာခ်င္ဘူး။ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာ ကုိယ္သြားခ်င္တာ မသြားရလုိ႔ ေဒါသထြက္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း မေတြ႕ခ်င္ဘူး။ ပတ္၀န္းက်င္ဆုိတာ ဘာလဲ၊ ငါ့အတြက္ ငါရွင္ေနတဲ႔ပတ္၀န္းက်င္က ေသာက္ေနက် ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေလာက္ေတာင္ အသုံးမ၀င္ခဲ႔ပါဘူး။ ငါေသာက္ေနက် ေကာ္ဖီကမွ ငါ့အတြက္ ခ်ဳိ ဆိမ့္ ေမႊး ဆုိတဲ႔ အရသာေတြကုိ ေပးေသးတယ္။ ငါက်င္လည္တဲ႔ ငါ့ပတ္၀န္းက်င္က ငါ့အတြက္ ဘာေတြကုိ ေပးဆပ္ခဲ႔လုိ႔လဲ။ ငါ လူထြက္မယ္ဆုိေတာ့လည္း မိဘ၊ ေမာင္ႏွမ၊ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းနဲ႔ ရြာသူရြာသားေတြက - "ကုိရင္ လူမထြက္ပါနဲ႔၊ လူထြက္ရင္ ဆင္းရဲတယ္ဘုရား" တဲ႔။

ငါအခုလုိ ကုိရင္၀တ္ေနေတာ့ေရာ..
ဘာမ်ားခ်မ္းသာေနလုိ႔လဲ။
ငါ့ကုိ လူမထြက္ေစခ်င္ၾကတာက ငါ့အတြက္လား
သူတုိ႔ ဂုဏ္ရဖုိ႔အတြက္လား။

တကယ္ေတာ့ ငါအသက္ရွင္ေနတယ္ဆုိတာ
ပတ္၀န္းက်င္ ထမင္းစားေကာင္းေအာင္
ငါက သရုပ္ေဆာင္ေနရတာလား
ငါ့ႏွလုံးသားရဲ႕ဆႏၵကိုစေတးၿပီး
ငါနားမလည္တဲ႔ ပါဠိစာေပေတြကုိသင္ယူ
ငါေအာင္ျမင္ခဲ႔တဲ႔စာေမးေတြကေရာ
ငါ့ကုိ ဘယ္လုိ အေထာက္အပ့ံေပးခဲ႔လုိ႔လဲ။

ငါစိတ္၀င္စားတဲ႔ (ငါ့ကုိလည္းစိတ္၀င္းစားတဲ႔)
ငါရဲ႕ႏွလုံးသားထဲမွာ
ေကာင္းကင္ဖ်ားကၾကယ္စင္ေလး အျဖစ္
စြဲလမ္းရူးသြပ္ခဲ႔ရတဲ႔
သံေယာဇဥ္ေလးကုိေတာင္ ငါစြန္႔လႊတ္ၿပီး
ဒီသကၤန္းကိုပဲ ေပ ေတ ၿပီး ဆက္၀တ္ေနမိတယ္။

ငါ၀တ္ခဲ႔တဲ႔ေဟာဒီသကၤန္းက
အခုေတာ့ ငါ့အတြက္ ဘယ္လုိအက်ဳိးေတြေပးခဲ႔လဲ
ငါသင္ခဲ႔ရတဲ႔စာေပေတြကေရာ
ငါ့ႏွလုံးသားကုိ ဘယ္ေလာက္ ကုစားေပးႏုိင္မလဲ
ငါ့ရဲ႕စြန္႔လႊတ္ျခင္းက ငါ့ကုိ ခ်ည္ေႏွာင္ျခင္းလား။

ငါသာ သကၤန္းမ၀တ္ခဲ႔ရင္ ....
ငါခ်စ္တဲ႔ေကာင္မေလးကုိလည္း
ယုယၾကင္နာမႈေတြနဲ႔ ျဖည့္ဆည္းေပးႏုိင္မယ္...
ငါနားမလည္တဲ႔စာေတြကုိလည္း
ဆက္ၿပီးသင္ေနစရာမလုိေတာ့ဘူး။

အခုေတာ့လည္း
ငါ့ကုိယ္ငါ ဘာဆုိတာမသိခင္ကတည္းက
သုိးအေရၿခဳံေပးျခင္းခံလုိက္ရေတာ့
ငါဟာ ၀ံပုေလြ ပါလုိ႔ေတာင္
မေျပာရဲေတာ့တဲ႔ဘ၀။

ေျပာပုိင္ခြင့္သာရွိမယ္ဆုိရင္
..... .... ..... .... .... ...
ငါဟာ၀ံပုေလြတစ္ေကာင္ပါ
ေကာက္က်စ္ျခင္းကုိမွခင္တြယ္တတ္တဲ႔
စည္းအျပင္ဘက္ကေကာင္ေပါ့။

        အခု ၾကည့္အုံး ဘာမဟုတ္တဲ႔ ငါအခု သြားခ်င္တဲ႔ ရန္ကုန္ ခရီးေလးကုိေတာင္မွ မိဘေတြကလည္းမကူညီ၊ ေဆြမ်ဳိးေတြလည္းမကူညီ။ ဘယ္သူမွ မကူညီၾကဘူး။
ေရွ႕ဆက္သြားမယ့္ ငါ့ဘ၀ရဲ႕ခရီးကုိေရာ.. ဘယ္သူ႔အကူညီကုိမ်ား ငါက ထုိင္ေစာင့္ေနရအုံးမွာလည္း။ ငါ လူထြက္ရင္ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္။ ဘ၀ဆုိတာ ဘာလဲ။ ဘယ္လုိရွင္သန္မွ ဘ၀ရဲ႕အဓိပၸါယ္က ျပည့္စုံမွာလဲ။ တကယ္လုိ႔ ငါသာ အခုေန နာမည္ေက်ာ္ ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါး သာဆုိရင္ ငါ့ကုိ ကူညီမယ့္သူေတြ အမ်ားႀကီး ရွိၾကမွာလား။ နာမည္မေက်ာ္ေတာ့ေရာ ဘာျဖစ္လဲ၊ နာမည္ေက်ာ္ေတာ့ေရာ ဘာလဲ။ ပုစ ၦာေတြမ်ားတဲ႔ ေဟာဒီဘ၀မွာ ငါ ဘယ္လုိေျခေထာက္နဲ႔မ်ား လမ္းေလွ်ာက္သြားနုိင္မွာလဲ။ လူထြက္ရင္ေကာင္းမလား။ မထြက္ရင္ေကာင္းမလား။ အုိကြာ..... ဘ၀ကလည္း ငဲ႔ကြက္စရာေတြနဲ႔ မြန္းၾကပ္လြန္းလွပါဘိ။

    အဲဒီလုိအေတြးေတြနဲ႔ ကုိယ့္ဘ၀ကုိယ္ မေက်မနပ္ျဖစ္ေနတဲ႔ အသက္ (၁၇)ႏွစ္အရြယ္ ကိုရင္ေလးတစ္ပါး။ ဘုရားေပၚသြားၿပီး ေတြးခ်င္ရာေတြးေနေလရဲ႕။ ေလာကႀကီးရဲ႕ အေၾကာင္းကုိ သူ႔ရႈေထာင့္က သူၾကည့္၊ သူ႔မေက်နပ္ခ်က္ေတြကုိ သူ႔အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ သူေဖာ္.. သူ႔ကုိယ္သူေတာ့ ဟုတ္ေနတယ္ထင္မွာေပါ့။
            သူ႔အိမ္မွာ မ်က္ရည္တန္းလန္း က်န္ရစ္ခဲ႔ရရွာတဲ႔ သူ႔အေဖ.. သူ႔အေမ.. သူ႔အမေတြရဲ႕ စိတ္ဆင္းရဲမႈေတြကုိ ဘယ္လုိလုပ္သိႏုိင္ေတာ့မွာလဲ။ အေၾကြးေတြကုိ ဘယ္လုိရွာဆပ္ရမလဲ.. ေနာက္ထပ္ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ဘယ္လုိေရွ႕ဆက္သြားရမလဲ၊ အငယ္ဆုံးေကာင္နဲ႔ အလတ္မေလးရဲ႕ ေက်ာင္းစရိတ္ေတြကုိ ဘယ္သူ႔ဆီက ေငြခ်ည္းၿပီး ထားေပးရမလဲ ဆုိတဲ႔ မိဘေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြကုိ ဘယ္လုိသိႏုိင္မွာလဲ။ မေျပလည္တဲ႔ စီးပြားေရးေတြၾကားမွာ သားသမီးေတြရဲ႕ အနာဂတ္ ပညာေရးကုိငဲ႔ၿပီး ကုိယ္တုိင္ အစာအငက္ခံၿပီး ကုတ္ကပ္ စုထားတဲ႔ ေငြေၾကးေလးနဲ႔ သားသမီး ငါးေယာက္ရဲ႕ အနာဂတ္ကုိ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လုိေဆာင္ရြက္ရမလဲ ဆုိၿပီး တုိင္ပင္ေနၾကတဲ႔ မိဘေတြရဲ႕ အေတြးကုိေတာ့ ကိုရင္ေလးခမ်ာ လုံး၀ နားမလည္ရွာဘူး။ သားကုိရင္ကုိလည္း စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္.. ကုိရင္ရဲ႕ညီေလး ညီမေလးေတြကုိလည္း ေက်ာင္းဆက္ထားေစခ်င္၊ အိမ္မွာခ်န္ထားတဲ႔ ပဲစဥ္းငုံေလးကုိေရာင္းၿပီး တကယ္လုိ႔သာ ကုိရင္ကုိ ရန္ကုန္ ထည့္လုိက္မယ္ဆုိရင္ အငယ္ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ အတြက္ ေရွ႕ဆက္ ေက်ာင္းမထားႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ခဏ စိတ္ဆင္းရဲရမယ့္ ကုိရင္ ကုိ ရန္ကုန္ထည့္ဖုိ႔ အေရး ဦးစားမေပးႏုိင္ေတာ့ဘဲ တစ္ခဏတာ စိတ္ဆင္းရဲေနတဲ႔ ကုိရင္ ကုိ မိဘေတြက နားလည္ေပးႏုိင္ေပမယ့္ မိဘေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကုိေတာ ၁၇-ႏွစ္သား ကုိရင္ေလး က ဘယ္လုိ အသိဥာဏ္မ်ဳိးနဲ႔ နားလည္နုိင္မွာလဲ။ ကုိရင္ ရဲ႕ ခံစားခ်က္ အေတြးေတြကုိေရာ မိဘေတြက တကယ္နားလည္ႏုိင္ပါ့မလား။

တစ္ဖက္မွာကလည္း မိဘ အရင္း
တစ္ဖက္မွာကလည္း ခ်စ္ရတဲ႔သားကိုရင္
အဲဒီလုိ
မိဘ နဲ႔ သားကုိရင္
သံေယာဇဥ္စစ္ခင္း
ေသြးသားအရင္းေတြၾကားမွာေတာင္
နားလည္မႈေတြ ျခားနားခဲ႔ၾကရတယ္ဆုိရင္...........

အရွင္သာသန (မုံရြာ)
ငယ္ဘ၀ျဖစ္ရပ္မွန္

Tags: ဘ၀ပုံရိပ္

Prev: လေရာင္မဲ႔ပုံရိပ္

2 CommentsChronological Reverse Threaded

kooo002 wrote on Oct 30, '11

ဘ၀ပံုရိပ္အပိုင္းအစေလးမ်ားကို လာၾကည့္သြားပါတယ္

saintsanyae2011 wrote on Nov 8, '11

အေရးအသားကေကာင္းတယ္ေနာ္.... အားေပးလ်က္ပါ....

audio reply video reply

Add a Comment

ashinsasana

အရွင္သာသန

မ်ိဳးခ်စ္ဇာနည္ နတ္သုဒၵါတမွ်၊ ခ်ိဳစိမ့္လွသည့္ ဗႏၵရသရက္၊ ႏြယ္ခါးယွက္၍၊ အသက္ဆံုးရံႈး၊ မ်ိဳးတံုးခဲ႔ရ ေရွးသာဓက၊ ရွိခဲ႔ၾက၏။ ဒို႔အမ်ိဳးဘာသာ၊ သာသနာသည္ ကမၻာ့အလယ္၊ ဂုဏ္ယူဖြယ္အတိ ခ်ီးမြန္းသည့္အသံ၊ မိုးထိညံမွ် သင္းျပန့္လွ၏။ ဒို႔အမ်ိဳးဘာသာ၊ ဓြန္႔ရွည္ၾကာေရး ေနာက္လာရင္ေသြး၊ သင္-ဘာေလးေမြးမလဲ ေဒၚလာမယား၊ အေဖာ္ျပဳထားျပီး၊ တိုက္ကားၾကီးေပၚ၊ ျမဴးရႊင္ေပ်ာ္ကာ အႏွစ္မပါ၊ အခ်စ္ညာတဲ႔ ႏြယ္ခါးရစ္ေခြ၊ မ်ိဴးဖ်က္ေတြကို သမီး ဘယ္လိုစဥ္းစားမလဲ။ ေတာ္လွဲသံၾကီး၊ ျမည္ဟည္းျပီးလွ်င္ ေျမၾကီးကြဲအက္၊ ငလွ်င္စနက္ေၾကာင့္ ရာေထာင္မက၊ ေသခဲ႔ၾကလဲ၊ အမ်ိဳးမျပဳတ္၊ အငုတ္အရင္း မ်ိဳးဆက္ဆင္းကာ၊ အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာၾကီး၊ ဆက္လက္ျပီးလွ်င္ ရွင္သန္၀ံ့ၾကြား၊ မ်ိဳးဆက္မ်ားမွ ထိန္းထားႏိုင္သည္။ သုိ႔ေပသည့္လည္း၊ ေျမမ်ိဳေသာ္ အမ်ိဳးမျပဳတ္၊ လူမ်ိဳေသာ္ အငုတ္မက်န္၊ အမ်ိဳးျပဳတ္ရန္ အေရးမို႔ သမီးတို႔ေရ........ ၀တ္ခ်င္တဲ႔ ဆႏၵ၊ လွခ်င္တဲ႔ မာနနဲ႔ ၊ အေခ်ာင္ရတယ္ဆိုျပီး၊ ဘ၀ၾကီးတစ္ခုလံုးပံုအပ္ မိုက္ဇာတ္ေတာ့ မခင္းလိုက္ၾကပါနဲ႔။ ထမင္းငတ္ျပီး ေသတဲ႔မသာ ဒိုု႔ျပည္မွာ မရွိပါဘူး၊ အလွရစ္မူး ခ်စ္ရည္လူးျပီး ရာဂၾကဴးတ႔ဲ ဘီလူးလက္ေအာက္ အမ်ိဳးေျပာက္ေအာင္ ဘယ္ေသာအခါမွ အၾကံၾကနဲ႔၊ ေငြေၾကးဥစၥာ၊ ဆင္းရဲပါလည္း မမြဲစိတ္ဓါတ္၊ အက်င့္ျမတ္ေၾကာင္း ကမာၻအေပါင္းမွ၊ ခ်ီးက်ဴးရေအာင္ ဒို႔မ်ိဳးခ်င္းဆက္ အမ်ိဳးဂုဏ္ေဆာင္ရင္း မ်ိဳးသက္ဆင္းမွ ဆက္လက္ခိုင္မာ ဒို႔သာသနာၾကီး ဘုန္းေနလမီး ထိန္ထိန္ညီးစြာ ဓြန္႔ရွည္ၾကာတည္တံ႔မွာမို႔၊ သမီးတို႔ေရ..... ဗုဒၶဘာသာ မ်ိဳးဆက္သစ္ေလးမ်ား ေမြးဖြားေပးႏိုင္ၾကပါေစ။ ဖိုးပေညာ (သပိတ္က်င္း)